in gesprek met

VERHALEN UIT MIJN PEN

EEN GOUDEN HANDKUS

Laatst was ik in het oosten van het land om een uitvaart te verzorgen. Tijdens de informele borrel zag ik een oudere dame in haar eentje rustig op een bankje zitten. Omdat ze al geruime tijd alleen zat, besloot ik haar wat extra aandacht te geven. Ik liep naar haar toe en hurkte naast haar neer om te vragen of alles in orde was en of ik voor haar een drankje kon halen.

De dame, ik noem haar maar even Aaltje, zat met een mobiele telefoon in haar hand. Je weet wel, zo’n seniorentelefoon met extra grote toetsen. Het was best nog een hip ding. We raakten in gesprek en ik ging naast haar op het bankje zitten. Aaltje vertelde over haar grote schare kinderen, de dorpjes waar ze had gewoond en dat ze getrouwd was geweest. Haar man was al enige tijd geleden overleden.

ZE IS VERLIEFD
Tijdens het gesprek gluurde Aaltje regelmatig naar haar telefoon. Het was duidelijk dat ze op een telefoontje zat te wachten. Ik vroeg haar ernaar en haar ogen begonnen direct te glinsteren. ‘Ja,’ zei ze ‘ik heb sinds kort een vriend.’ En ze glunderde vol trots. ‘Hij is al 94 en ik 87, en wat hebben we het leuk samen.’ Wat heerlijk om op die leeftijd nog zo verliefd te kunnen zijn. Er zijn immers genoeg mensen van die leeftijd die achter de geraniums verpieteren en waar geen aandacht meer aan besteed wordt.

Aaltje en ik hadden een mooi gesprek waarin ze vertelde dat ze nog regelmatig allerlei activiteiten onderneemt, zelf nog autorijdt en óók nog zelfstandig woont. 87 jaar en dan nog zo kwiek in het leven staan, ik teken ervoor. Ik rondde het gesprek af -tenslotte was ik aan het werk- en bedankte Aaltje voor het bijzonder fijne gesprek. Als dank werd ik beloond met een dikke knipoog. 

EEN GEBAAR VAN GOUD
Na een kwartiertje zag ik dat de taxi voor Aaltje was gearriveerd. Ik liep naar haar toe, hielp haar in haar jas en wilde haar naar de taxi begeleiden. ‘Dat is niet nodig lieverd,’ zei ze ‘dat red ik wel.’ Ze pakte mijn hand en drukte er een stevige zoen op. Wat een lief gebaar voor iemand die zij net had leren kennen.

Dit lieve gebaar ontroerde mij. Het raakte mij echt in mijn hart. Een klein, maar waardevol gebaar. Kennelijk betekende het dus echt heel veel voor Aaltje dat ik even tijd had genomen om naar haar verhaal te luisteren. Zonder een dank je wel, wist ik dat ze me dankbaar was. Nog enigszins overrompeld van de handkus, dacht ik: waarom doen we dit niet vaker? Gewoon even de tijd nemen voor elkaar en oprecht luisteren naar een ander, ook als die ander een vreemde voor je is.

Deze dame, die eerst een vreemde voor mij was, werd voor mij Aaltje. Dankjewel Aaltje, voor een bijzondere middag met een gouden randje.

#goudenhandkus

FAMILIES AAN HET WOORD

Dees heeft ons op een prettige en rustgevende manier meegenomen
langs alle beslissingen die we in korte tijd moesten nemen.
Doordat zij weet wat er (in de buurt) te krijgen is en goed kon inschatten
wat er bij onze familie past, is de uitvaart van onze vader en man,
ondanks alles, een hele fijne ervaring geworden!

Alles liep op rolletjes en Dees had de slideshow perfect getimed.
We waren ook heel blij met de wilgentenenmand die we met bloemen konden versieren.

Heel hartelijk dank namens de hele familie Van der Spek – van Steenbergen

FAMILIES AAN HET WOORD

Niemand heeft veel ervaring met het organiseren van een afscheid.
Nu alles achter de rug is, kunnen wij niets bedenken wat wij anders zouden hebben willen doen.
Het organisatie vermogen van Dees was hiervoor onmisbaar.
Zelden heb ik iemand in zo’n korte tijd zo in mijn hart gesloten. Ze is super warm, meelevend, meedenkend, maar ook efficiënt en kordaat. Heeft originele ideeën, maar blijft luisteren naar de nabestaanden. Wist ook familie gedoe” in goede banen te leiden.

Lieve Dees, dank dat je het afscheid van mijn vader zo bijzonder hebt gemaakt.

Els Jol

FAMILIES AAN HET WOORD

Aan jouw aanwezigheid, snelle begrip en begeleiding heb ik veel gehad.
Alles -van uitvaart tot en met materialen- was mooi verzorgd.

Het kon niet mooier, beter, begripvoller…

Groet, Wilma

VERHALEN UIT MIJN PEN

IK ZOU JE HET LIEFSTE IN

EEN DOOSJE WILLEN DOEN

….en je bewaren, héél goed bewaren.

Misschien ken je deze eerste regel uit het prachtige liedje ‘Ik zou je het liefste in een doosje willen doen’, geschreven in 1959 door Annie M. G. Schmidt.

Enige tijd geleden stuitte ik op een mooie houten mini urn. Echt handwerk en met liefde gemaakt. Ik bestelde het urntje maar wist eigenlijk nog niet waarmee ik die zou vullen. Wekenlang lag het mooie doosje op mijn bureau. Soms dan haalde ik het gladde houten urntje uit zijn doosje en omsloot het met mijn handen. Besluiteloos legde ik het houten keitje dan zorgvuldig terug in zijn verpakking omdat ik niet wist wat ik erin zou stoppen.

MIJN HELD
In 1999 overleed mijn allerliefste opa. Ik groeide als kind op zonder vader, en mijn opa was altijd de belangrijkste en (toen nog) enige man in mijn leven. Hij was een man van grote principes en met echte oude normen en waarden. Hij is mijn held en ik adoreerde hem.
Avond aan avond zat ik als kleine kleuter met mijn held op de bank. Dat zijn mijn mooiste herinneringen. Dan gooide hij beide benen in zijn nek, keken we samen naar de hemel en dan leerde hij mij alle sterrenbeelden te herkennen. Had ik toen maar beter opgelet, dan had ik nu geweten welke sterrenbeelden er aan de hemel staan, als ik nu op een heldere avond de hemel in tuur.
Nog steeds mis ik hem maar het verdriet wordt steeds dragelijker. Toch zou ik er alles voor geven om voor heel eventjes weer bij hem te kunnen zijn.

Met zijn dood viel niet alleen hij weg, maar ook ongemerkt het hele fundament in onze familie. Want dat was hij. Ons fundament. Hij was het cement dat alle brokken bijeenhield. Met het wegvallen van dat cement brokkelde ook onze familie uiteen, helaas. Niets was meer hetzelfde.

VOOR ALTIJD SAMEN
Die lieve, ondeugende man. Zijn foto staat nog steeds prominent op mijn bureau. Daarop gekleed in zijn zondagse pak, ondeugende blik en flirtend met diegene die dit dierbare kiekje heeft vastgelegd.

Ineens doemde dit liedje op en toen wist ik het. Ik wilde hém in een doosje doen en heel goed bewaren.

De as van opa heb ik niet, maar wél dat zondagse pak. Niemand die het draagt en het hangt in een donker hoekje van de zolder om in alle vergetelheid te raken. Zorgvuldig knipte ik een stukje stof uit dat inmiddels stoffige pak en heb het in mijn houten urn gestopt. Mijn doosje.
Mijn moeder bleek ook nog een kledingstuk van mijn oma te hebben bewaard. Ook daar knipte ik een stukje stof vanaf en deed het in hetzelfde doosje. Zo bracht ik opa en oma symbolisch weer samen. Daarmee heb ik niet alleen beiden, maar ook mijn herinneringen in een doosje gestopt.

En soms dan doe ik het dekseltje even open en laat ik de herinnering mijn hart verwarmen.

Ik zou je ’t liefste in een doosje willen doen
En je bewaren, heel goed bewaren
Dan laat ik jou verzekeren voor anderhalf miljoen
En telkens zou ik eventjes het deksel opendoen
En dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren
Dan lig je in de watten en niemand kan erbij
Geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij

Ik zou je ’t allerliefste in een doosje willen doen
En dan telkens even kijken
Heel voorzichtig even kijken
Dan telkens even kijken
En een zoen

uit: ‘Ik zou je het liefste in een doosje willen doen’ van Annie M.G. Schmidt

FAMILIES AAN HET WOORD

Het overlijden van een naaste is een verdrietige gebeurtenis. Direct na het overlijden moet je als naaste in de regelstand. Het is dan heel belangrijk dat je een klik hebt met de uitvaartbegeleider die je kiest. Via Google kwamen we op de website van RouWit Uitvaarten terecht.
Het gevoel was goed. Niet te somber en niet te klassiek. 

Een paar uur na het telefoontje ontmoetten we Dees. Vriendelijk, meelevend, duidelijk en een aanpakker. De klik was er gelukkig!

De taken die er lagen werden direct opgeknipt om ervoor te zorgen dat we tussendoor ook tijd hadden om met ons verdriet en elkaar bezig te zijn. Dees luisterde naar onze wensen, gaf aan wat mogelijk was en als iets niet kon werd er direct een vergelijkbaar alternatief geboden.
De voorbereiding, de dag zelf en de nazorg: het is allemaal precies zo gegaan als we gehoopt hadden.
Passend bij de persoonlijkheid van de overledene. RouWit Uitvaarten is een echte aanrader!

Saskia de Best

VERHALEN UIT MIJN PEN

MIJN JASJE GAAT STEEDS BETER ZITTEN

Op 1 februari 2020 stopte onze verhuiswagen op de Hoofdstraat. De liefde bracht mij naar deze omgeving en daarvoor liet ik 47 jaar Arnhem achter. Het achterlaten van mijn vertrouwde omgeving ging gepaard met een traantje, maar ik troostte mij met de gedachte dat ik hier mijn dromen kon waarmaken. Hier zou ik mijn eigen uitvaartonderneming starten.

ARNHEMSE MEISJES
Mijn logo lag in Arnhem al klaar. Nu konden de visitekaartjes worden gedrukt, mijn website kon worden afgemaakt en advertentieruimte werd ingekocht.
Weken zocht ik naar de namen en telefoonnummers van iedereen met wie ik zou kunnen gaan samenwerken. Ik had mijn auto gevuld met dozen ‘Arnhemse Meisjes’  [er-num-se’ meisjes], een lokale lekkernij.  Die zou ik als kennismaking aanbieden aan alle samenwerkende partners.

Vol goede moed nam ik contact op met o.a. de plaatselijke kerken. Ik wilde vooraf mijn gezicht laten zien en niet op het ‘moment suprême’. Ik kreeg een koster aan de telefoon, stelde mij netjes voor en vertelde waarvoor ik hem belde.
“Jij hebt lef” was het eerste wat hij tegen mij zei. “Er zijn hier al zoveel dames zoals jij, de markt is aardig verzadigd.” Ik liet mijn kop niet hangen door deze opmerking en maakte desondanks een afspraak met hem. We deden een rondje in de kerk, genoten van een kopje koffie, kletsten wat en namen tenslotte afscheid van elkaar. Echter, voordat ik vertrok wilde hij me toch laten weten dat hij aangenaam verrast was met mijn kennismaking. Niet eerder had een ondernemer de moeite genomen om vooraf eens kennis te maken. Hij wenste mij oprecht succes.

GELOOF IN JEZELF
De eerste maanden zag ik het somber in. De telefoon bleef angstvallig stil. Kreeg de koster dan toch gelijk? Was er voor mij geen ruimte meer in het dorp?
Na 3 maanden kwam eindelijk het eerste verzoek om een familie bij te staan. Niet lang daarna nog een, en nog een. Het werd druk. De telefoon bleef maar gaan. Ik was verbaasd maar ook verheugd.

Nu ruim 15 maanden verder, hebben vele families uit het dorp én omliggende steden, hun weg naar mij gevonden. Zoveel meer dan ik ooit had durven dromen. Mooie persoonlijke uitvaarten waarbij het leven centraal staat, heb ik mogen begeleiden. Met alle ruimte voor eigen wensen en tijd en aandacht van mij, want daar sta ik voor.

LEIDERDORP WAT BEN JE MOOI
Ik leerde veel en groeide als ondernemer. De onderneming werd ook écht míjn onderneming. Vergelijk het met een leren jasje dat naarmate je het langer draagt; het gaat steeds lekkerder zitten.

Nu dat ‘jasje’ zo lekker zit, hoort daar niet alleen een nieuwe foto bij maar ook een nieuw logo. Ontworpen door een plaatselijke grafische vertaler. Want ik draag de lokale ondernemers een warm hart toe. Net als alle families uit het dorp die mij wisten te vinden. Ik ben ze enorm dankbaar voor het vertrouwen in mij.

Daarmee is Leiderdorp ‘mijn’ dorp geworden. Ik voel me hier thuis.

FAMILIES AAN HET WOORD

Dag Dees,

Ik bedenk me net dat het vanavond 5 weken geleden is, dat het duidelijk werd dat mijn vrouw niet meer verder kon.
4 weken geleden, op oudejaarsavond, stapte jij in ons leven om ons te helpen haar een onvergetelijk mooi afscheid te geven.

Ik wil je bedanken dat je ons zo goed aanvoelde en met goede suggesties kwam,
om zo een waardig afscheid voor haar te maken.

Je ode aan haar was prachtig!

Dank en liefs, R.

FAMILIES AAN HET WOORD

Hallo Dees,

ik wil je graag bedanken voor alle aandacht die je mijn vader gegeven hebt. 

Het afscheid nemen was geweldig en heel ontroerend
hoe de achterkleinkinderen bij hun Opa samen de bril afdeden
voordat wij met elkaar de kist mochten dicht doen.
Ook de Dankdienst was erg fijn om dit met elkaar te mogen doen.

Ik wil je heel veel kracht wensen
voor het mooie maar moeilijke werk wat je doet.

Liefs van Thea de Groot

VERHALEN UIT MIJN PEN

KRIEBELENDE PANTY’S
KLEFFE ZOENEN

De mannen gingen zoals gebruikelijk in 3-delig zwart. De vrouwen droegen hun zwierige lange rok met die kriebelende panty’s eronder. Ongemakkelijk schoven we over de houten kerkbankjes. Muisstil, want ik durfde als kind geen geluid te maken op zo’n moment. Wachtend op wat komen zou. Luisteren naar weer dezelfde toespraak die we altijd hoorden tijdens een uitvaart. Met weer dezelfde liederen van het koor die onverstaanbaar zijn geworden door de galmende echo. Dat zijn mijn belevenissen van uitvaarten zoals ik ze in mijn jeugd heb bijgewoond. 
Als die toespraken dan waren afgelopen, schoof je enigszins met opluchting aan de koffietafel. Steevast werd er dan een broodje kaas met tomatensoep of groentesoep geserveerd.  

OORVERDOVENDE STILTE
Ik kan mij als kind die oorverdovende stilte herinneren. Die galmde weergaloos door de ruimte.
Iedereen zat zijwaarts te fluisteren met zijn of haar tafelgenoot. Want iedereen sprak op fluisterende toon met zijn tafelgenoten. Waarom eigenlijk? Wat werd er gefluisterd? Moesten zij ook lachen om dat enorme gat in de panty van tante Corrie? Of om de grapjes die opa altijd uithaalde met iedereen? Mocht niemand horen dat je denkend aan die herinnering, zo moest lachen dat je bijna in je broek plaste van het lachen? Moest je op dagen als altijd bedroefd zijn? Mocht je dan echt niet lachen?
Is dat is de etiquette die hoort bij een uitvaart?  Veel verdriet, veel ongemak en vooral héél veel zwart?

NATTE WANGEN VAN KLEFFE ZOENEN
Een uurtje later had je kramp in de handen van al die handen schudden. Je wangen plakten van die veel te natte en kleffe zoenen van al die tantes die je niet kent.  Maar eindelijk mocht je dan naar huis. Verlost van die kriebelende panty’s en enorme hakken waarbij je je nek over zou breken. Op naar een nieuwe dag. Ditmaal zonder je geliefde. Want het leven gaat gewoon door, tóch?

Maar wíe was jij eigenlijk? Je hield ervan om bitterballetjes te eten met een lepeltje. Waarom hebben we díe dan niet gegeten? En Chardonnay dronk je  als water. Soms iets teveel. En al die mooie verhalen over je klunzigheid en je stomme grapjes. Want dat was jij ten voeten uit. Uren wandelde je door je geliefde bos. Waarom zaten we dan in zo’n kille ruimte? Ik had zo graag jouw leven gevierd. Want wat was ik blij dat ik je heb gekend en dat jij mijn leven zo hebt verrijkt. Ik ben verdrietig omdat ik je mis, maar de herinneringen aan jou zijn als pleisters voor mijn verdriet. Ik vergeet je nooit.

Je bent nog steeds heel dicht bij mij. Jij blijft bij me, ondanks dat ik je vandaag moest loslaten. Voor altijd houd ik je vast.

↑ Top of Page