in gesprek met

FAMILIES AAN HET WOORD

Aan jouw aanwezigheid, snelle begrip en begeleiding heb ik veel gehad.
Alles -van uitvaart tot en met materialen- was mooi verzorgd.

Het kon niet mooier, beter, begripvoller…

Groet, Wilma

VERHALEN UIT MIJN PEN

IK ZOU JE HET LIEFSTE IN

EEN DOOSJE WILLEN DOEN

….en je bewaren, héél goed bewaren.

Misschien ken je deze eerste regel uit het prachtige liedje ‘Ik zou je het liefste in een doosje willen doen’, geschreven in 1959 door Annie M. G. Schmidt.

Enige tijd geleden stuitte ik op een mooie houten mini urn. Echt handwerk en met liefde gemaakt. Ik bestelde het urntje maar wist eigenlijk nog niet waarmee ik die zou vullen. Wekenlang lag het mooie doosje op mijn bureau. Soms dan haalde ik het gladde houten urntje uit zijn doosje en omsloot het met mijn handen. Besluiteloos legde ik het houten keitje dan zorgvuldig terug in zijn verpakking omdat ik niet wist wat ik erin zou stoppen.

MIJN HELD
In 1999 overleed mijn allerliefste opa. Ik groeide als kind op zonder vader, en mijn opa was altijd de belangrijkste en (toen nog) enige man in mijn leven. Hij was een man van grote principes en met echte oude normen en waarden. Hij is mijn held en ik adoreerde hem.
Avond aan avond zat ik als kleine kleuter met mijn held op de bank. Dat zijn mijn mooiste herinneringen. Dan gooide hij beide benen in zijn nek, keken we samen naar de hemel en dan leerde hij mij alle sterrenbeelden te herkennen. Had ik toen maar beter opgelet, dan had ik nu geweten welke sterrenbeelden er aan de hemel staan, als ik nu op een heldere avond de hemel in tuur.
Nog steeds mis ik hem maar het verdriet wordt steeds dragelijker. Toch zou ik er alles voor geven om voor heel eventjes weer bij hem te kunnen zijn.

Met zijn dood viel niet alleen hij weg, maar ook ongemerkt het hele fundament in onze familie. Want dat was hij. Ons fundament. Hij was het cement dat alle brokken bijeenhield. Met het wegvallen van dat cement brokkelde ook onze familie uiteen, helaas. Niets was meer hetzelfde.

VOOR ALTIJD SAMEN
Die lieve, ondeugende man. Zijn foto staat nog steeds prominent op mijn bureau. Daarop gekleed in zijn zondagse pak, ondeugende blik en flirtend met diegene die dit dierbare kiekje heeft vastgelegd.

Ineens doemde dit liedje op en toen wist ik het. Ik wilde hém in een doosje doen en heel goed bewaren.

De as van opa heb ik niet, maar wél dat zondagse pak. Niemand die het draagt en het hangt in een donker hoekje van de zolder om in alle vergetelheid te raken. Zorgvuldig knipte ik een stukje stof uit dat inmiddels stoffige pak en heb het in mijn houten urn gestopt. Mijn doosje.
Mijn moeder bleek ook nog een kledingstuk van mijn oma te hebben bewaard. Ook daar knipte ik een stukje stof vanaf en deed het in hetzelfde doosje. Zo bracht ik opa en oma symbolisch weer samen. Daarmee heb ik niet alleen beiden, maar ook mijn herinneringen in een doosje gestopt.

En soms dan doe ik het dekseltje even open en laat ik de herinnering mijn hart verwarmen.

Ik zou je ’t liefste in een doosje willen doen
En je bewaren, heel goed bewaren
Dan laat ik jou verzekeren voor anderhalf miljoen
En telkens zou ik eventjes het deksel opendoen
En dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren
Dan lig je in de watten en niemand kan erbij
Geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij

Ik zou je ’t allerliefste in een doosje willen doen
En dan telkens even kijken
Heel voorzichtig even kijken
Dan telkens even kijken
En een zoen

uit: ‘Ik zou je het liefste in een doosje willen doen’ van Annie M.G. Schmidt

FAMILIES AAN HET WOORD

Het overlijden van een naaste is een verdrietige gebeurtenis.
Direct na het overlijden moet je als naaste in de regelstand.
Het is dan heel belangrijk dat je een klik hebt met de uitvaartbegeleider die je kiest.
Via Google kwamen we op de website van RouWit Uitvaarten terecht.
Het gevoel was goed. Niet te somber en niet te klassiek. 

Een paar uur na het telefoontje ontmoetten we Dees.
Vriendelijk, meelevend, duidelijk en een aanpakker. De klik was er gelukkig!

De taken die er lagen werden direct opgeknipt om ervoor te zorgen dat we
tussendoor ook tijd hadden om
met ons verdriet en elkaar bezig te zijn.
Dees luisterde naar onze wensen, gaf aan wat mogelijk was
en als iets niet kon werd er direct een vergelijkbaar alternatief geboden.
De voorbereiding, de dag zelf en de nazorg: het is allemaal precies zo gegaan als we gehoopt hadden.
Passend bij de persoonlijkheid van de overledene.

RouWit Uitvaarten is een echte aanrader!

Saskia de Best

VERHALEN UIT MIJN PEN

MIJN JASJE GAAT STEEDS BETER ZITTEN

Op 1 februari 2020 stopte onze verhuiswagen op de Hoofdstraat. De liefde bracht mij naar deze omgeving en daarvoor liet ik 47 jaar Arnhem achter. Het achterlaten van mijn vertrouwde omgeving ging gepaard met een traantje, maar ik troostte mij met de gedachte dat ik hier mijn dromen kon waarmaken. Hier zou ik mijn eigen uitvaartonderneming starten.

ARNHEMSE MEISJES
Mijn logo lag in Arnhem al klaar. Nu konden de visitekaartjes worden gedrukt, mijn website kon worden afgemaakt en advertentieruimte werd ingekocht.
Weken zocht ik naar de namen en telefoonnummers van iedereen met wie ik zou kunnen gaan samenwerken. Ik had mijn auto gevuld met dozen ‘Arnhemse Meisjes’  [er-num-se’ meisjes], een lokale lekkernij.  Die zou ik als kennismaking aanbieden aan alle samenwerkende partners.

Vol goede moed nam ik contact op met o.a. de plaatselijke kerken. Ik wilde vooraf mijn gezicht laten zien en niet op het ‘moment suprême’. Ik kreeg een koster aan de telefoon, stelde mij netjes voor en vertelde waarvoor ik hem belde.
“Jij hebt lef” was het eerste wat hij tegen mij zei. “Er zijn hier al zoveel dames zoals jij, de markt is aardig verzadigd.” Ik liet mijn kop niet hangen door deze opmerking en maakte desondanks een afspraak met hem. We deden een rondje in de kerk, genoten van een kopje koffie, kletsten wat en namen tenslotte afscheid van elkaar. Echter, voordat ik vertrok wilde hij me toch laten weten dat hij aangenaam verrast was met mijn kennismaking. Niet eerder had een ondernemer de moeite genomen om vooraf eens kennis te maken. Hij wenste mij oprecht succes.

GELOOF IN JEZELF
De eerste maanden zag ik het somber in. De telefoon bleef angstvallig stil. Kreeg de koster dan toch gelijk? Was er voor mij geen ruimte meer in het dorp?
Na 3 maanden kwam eindelijk het eerste verzoek om een familie bij te staan. Niet lang daarna nog een, en nog een. Het werd druk. De telefoon bleef maar gaan. Ik was verbaasd maar ook verheugd.

Nu ruim 15 maanden verder, hebben vele families uit het dorp én omliggende steden, hun weg naar mij gevonden. Zoveel meer dan ik ooit had durven dromen. Mooie persoonlijke uitvaarten waarbij het leven centraal staat, heb ik mogen begeleiden. Met alle ruimte voor eigen wensen en tijd en aandacht van mij, want daar sta ik voor.

LEIDERDORP WAT BEN JE MOOI
Ik leerde veel en groeide als ondernemer. De onderneming werd ook écht míjn onderneming. Vergelijk het met een leren jasje dat naarmate je het langer draagt; het gaat steeds lekkerder zitten.

Nu dat ‘jasje’ zo lekker zit, hoort daar niet alleen een nieuwe foto bij maar ook een nieuw logo. Ontworpen door een plaatselijke grafische vertaler. Want ik draag de lokale ondernemers een warm hart toe. Net als alle families uit het dorp die mij wisten te vinden. Ik ben ze enorm dankbaar voor het vertrouwen in mij.

Daarmee is Leiderdorp ‘mijn’ dorp geworden. Ik voel me hier thuis.

FAMILIES AAN HET WOORD

Dag Dees,

Ik bedenk me net dat het vanavond 5 weken geleden is, dat het duidelijk werd dat mijn vrouw niet meer verder kon.
4 weken geleden, op oudejaarsavond, stapte jij in ons leven om ons te helpen haar een onvergetelijk mooi afscheid te geven.

Ik wil je bedanken dat je ons zo goed aanvoelde en met goede suggesties kwam,
om zo een waardig afscheid voor haar te maken.

Je ode aan haar was prachtig!

Dank en liefs, R.

FAMILIES AAN HET WOORD

Hallo Dees,

ik wil je graag bedanken voor alle aandacht die je mijn vader gegeven hebt. 

Het afscheid nemen was geweldig en heel ontroerend
hoe de achterkleinkinderen bij hun Opa samen de bril afdeden
voordat wij met elkaar de kist mochten dicht doen.
Ook de Dankdienst was erg fijn om dit met elkaar te mogen doen.

Ik wil je heel veel kracht wensen
voor het mooie maar moeilijke werk wat je doet.

Liefs van Thea de Groot

VERHALEN UIT MIJN PEN

KRIEBELENDE PANTY’S
KLEFFE ZOENEN

De mannen gingen zoals gebruikelijk in 3-delig zwart. De vrouwen droegen hun zwierige lange rok met die kriebelende panty’s eronder. Ongemakkelijk schoven we over de houten kerkbankjes. Muisstil, want ik durfde als kind geen geluid te maken op zo’n moment. Wachtend op wat komen zou. Luisteren naar weer dezelfde toespraak die we altijd hoorden tijdens een uitvaart. Met weer dezelfde liederen van het koor die onverstaanbaar zijn geworden door de galmende echo. Dat zijn mijn belevenissen van uitvaarten zoals ik ze in mijn jeugd heb bijgewoond. 
Als die toespraken dan waren afgelopen, schoof je enigszins met opluchting aan de koffietafel. Steevast werd er dan een broodje kaas met tomatensoep of groentesoep geserveerd.  

OORVERDOVENDE STILTE
Ik kan mij als kind die oorverdovende stilte herinneren. Die galmde weergaloos door de ruimte.
Iedereen zat zijwaarts te fluisteren met zijn of haar tafelgenoot. Want iedereen sprak op fluisterende toon met zijn tafelgenoten. Waarom eigenlijk? Wat werd er gefluisterd? Moesten zij ook lachen om dat enorme gat in de panty van tante Corrie? Of om de grapjes die opa altijd uithaalde met iedereen? Mocht niemand horen dat je denkend aan die herinnering, zo moest lachen dat je bijna in je broek plaste van het lachen? Moest je op dagen als altijd bedroefd zijn? Mocht je dan echt niet lachen?
Is dat is de etiquette die hoort bij een uitvaart?  Veel verdriet, veel ongemak en vooral héél veel zwart?

NATTE WANGEN VAN KLEFFE ZOENEN
Een uurtje later had je kramp in de handen van al die handen schudden. Je wangen plakten van die veel te natte en kleffe zoenen van al die tantes die je niet kent.  Maar eindelijk mocht je dan naar huis. Verlost van die kriebelende panty’s en enorme hakken waarbij je je nek over zou breken. Op naar een nieuwe dag. Ditmaal zonder je geliefde. Want het leven gaat gewoon door, tóch?

Maar wíe was jij eigenlijk? Je hield ervan om bitterballetjes te eten met een lepeltje. Waarom hebben we díe dan niet gegeten? En Chardonnay dronk je  als water. Soms iets teveel. En al die mooie verhalen over je klunzigheid en je stomme grapjes. Want dat was jij ten voeten uit. Uren wandelde je door je geliefde bos. Waarom zaten we dan in zo’n kille ruimte? Ik had zo graag jouw leven gevierd. Want wat was ik blij dat ik je heb gekend en dat jij mijn leven zo hebt verrijkt. Ik ben verdrietig omdat ik je mis, maar de herinneringen aan jou zijn als pleisters voor mijn verdriet. Ik vergeet je nooit.

Je bent nog steeds heel dicht bij mij. Jij blijft bij me, ondanks dat ik je vandaag moest loslaten. Voor altijd houd ik je vast.

VERHALEN UIT MIJN PEN

MAG IK JE DOCHTER ZIJN PAPA?

2e Paasdag en het sneeuwt. Ik denk aan het liedje van mijn jeugdidool Prince ‘Sometimes it snows in April’, dat gaat over iets wat je niet verwacht en je toch kan overkomen. Terwijl ik -moeizaam- de melodie probeer te herinneren, vullen mijn ogen zich met dikke tranen. Krampachtig probeer ik ze tegen te houden, maar het lukt me niet. Ongegeneerd laat ik ze maar rollen want jij bent overleden.

MIJN PAPA
Jij. Mijn papa, jij bent nu dood.
Twee jaar oud was ik, toen je vertrok. Ik bleef altijd op zoek naar jou. Als klein kind draaide ik mijn hoofd om naar elke Indische man die ik op straat zag. ‘Zou dat mijn vader zijn?’ ging er dan door mijn kinderkopje.

Tien jaar geleden heb ik je toch ontmoet. De weerspiegeling van mijzelf toen ik je zag, was schokkend. Als halfbloed heb ik niets van de Indische cultuur in mijn opvoeding meegekregen. Ik voelde me zó Hollands. Maar door jouw aanwezigheid kon ik mijn Indische roots niet meer ontkennen. Ik herkende zoveel van mijzelf in jou.

We hebben enkele maanden geprobeerd om nader tot elkaar te komen. Hierin faalden we grandioos. Je verdween weer. Ditmaal voorgoed. Ik was boos en verdrietig, maar stopte het gevoel weer weg; tenslotte was je een vreemde voor me.

HET LEVEN VORMT ONS
Jaren laten koos ik voor dit mooie vak in de uitvaart. Menig families heb ik begeleid en ik zag met regelmaat gelijksoortige situaties voorbij komen. Als bemiddelaar laveer ik daaromheen en vel daarbij geen oordeel. Want elk verhaal kan anders worden belicht. Tenslotte worden we gevormd door wat het leven ons brengt.
Mensen die de oorlog hebben meegemaakt zien de wereld ook niet meer door een roze bril. Die gebeurtenissen vormen de mens. Er blijven littekens achter die vaak zorgvuldig worden verborgen.
Het is mijn taak om onbevooroordeeld te zijn en daarom wordt elke overledene door mij even zorgvuldig en respectvol behandeld. Zonder oordeel. Want dat verdient elk mens. Ook jij. Met diezelfde liefdevolle gedachte, denk ik nu ook aan jou.
 
Mijn werk heeft mij milder gestemd in mijn oordeel over jou. Het leven loopt zoals het loopt. Zo ook jouw leven. Wellicht was er bij jou sprake van schaamte, pijn en verdriet en durfde je me niet nogmaals onder ogen te komen. Ik weet het niet. Maar zullen we het samen nog één keertje proberen? Want ik ben écht niet meer boos op je papa.

BLIJF JE BIJ ME?
Mag ik je dan alsjeblieft opnieuw leren kennen? Vertel je mij dan wie jij bent en wat jou beweegt? En vertel je me alles over opa & oma en Indonesië. Voor heel eventjes wil ik graag jouw dochter zijn. Wil jij dan zeggen dat je van me houdt en dat je nu voor altijd bij me blijft?

Peter

* Jakarta, 25 oktober 1949   –   † Rotterdam, 5 april 2021

FAMILIES AAN HET WOORD

Beste Dees,

Je hebt onze familie uitstekend begeleid. Jij snapte met een half woord wat wij bedoelden,
en bood -indien nodig- passende alternatieven. Jij kon de familie ‘lezen’.
Je maakte de uitvaart af door je aandacht voor de details (o.a. de zakdoekjes). Complimenten voor je werk.
Deze intense week is onder jouw begeleiding een mooi afscheid van onze moeder geweest.

Dank voor al je inzet.

Kees en Hester

↑ Top of Page