in gesprek met

FAMILIES AAN HET WOORD

Bijna een jaar geleden ging mijn vader dood. Zomaar, ineens. Vlak voor het slapen gaan.
Op dat moment lag ik ruim 200 km verderop op mijn Yogamat en kreeg het benauwd;
ik had moeite met ademhalen. Later bleek dat zijn sterftijd te zijn.
En dan? Wat moet je dan?  De enige die dit wist, was een vrouw die ik daarvoor nooit eerder had gezien.
Een vrouw die mij heeft geholpen te begrijpen wat nodig was.
Geholpen heeft overeind te blijven staan. Geholpen heeft om dat te doen wat nodig was.

Dees, ik zal je nooit vergeten. Jij zorgde voor de ruimte die ik nodig had in een tijd waar alles leek stil te staan.
Ruimte om deze afscheidsbrief te schrijven voor mijn vader.

Liefs Malanca

Note: Wil je graag de bijzondere afscheidsbrief van Malanca lezen?
Je vindt hem hier:
BIJZONDERE ONTMOETING MET MALANCA

BIJZONDERE ONTMOETING MET MALANCA

Malanca heeft na het overlijden van haar vader veel twijfels gehad om hem nog te bezoeken. Ze besloot toch te gaan kijken. Dit moment werd een bijzondere ontmoeting die zij heeft vertaald naar een prachtig verhaal. Omdat dit verhaal zo bijzonder en inspirerend is, mag ik haar verhaal delen.

‘Bijna een jaar geleden ging mijn vader dood. Zomaar, ineens. Vlak voor het slapen gaan.
Op dat moment lag ik ruim 200 km verderop op mijn Yogamat en kreeg het benauwd; ik had moeite met ademhalen.

Later bleek dat zijn sterftijd te zijn. En dan? Wat moet je dan? 
De enige die dit wist, was een vrouw die ik daarvoor nooit eerder had gezien. Een vrouw die mij heeft geholpen te begrijpen wat nodig was. Geholpen heeft overeind te blijven staan. Geholpen heeft om dat te doen wat nodig was. Dat was Dees.

Dees, ik zal je nooit vergeten. Jij zorgde voor de ruimte die ik nodig had in een tijd waar alles leek stil te staan. Ruimte om deze afscheidsbrief te schrijven voor mijn vader.’

PAPA

En toen ineens….. was je dood. Nu ben je dood. Want de dood kent geen verleden tijd. De dood komt…..en gaat niet meer weg. De dood blijft voor eeuwig en altijd.

Lang heb ik getwijfeld of ik naar je zou gaan kijken. Naar je lichaam zou gaan kijken. Voor zover ik lang kon twijfelen, want tijd was in deze mijn grootste vijand. Althans dat voelde zo. Want wat als ik niet snel genoeg een keuze zou maken? Niet snel genoeg zou kunnen beslissen of ik naar jou zou gaan kijken?

Ik sliep er een nachtje over; ik waakte er een nachtje over.
En tenslotte ben ik gegaan. Je lag daar in een kamer. Smaakvol ingericht. Ik trof je in een kist achter een half transparant gordijn. Niet in je rode stoel. Met al je spulletjes binnen handbereik. Je slippers. Die zwarte leren slippers, waar je sinds ik me kan herinneren al op liep. Je schoenen om auto mee te rijden. De kruimeldief. Je hield van netjes en van opgeruimd. Je bril, je puzzelboekjes, een prullenbak. De afstandsbediening van de TV.

Je zakdoek. Voor als Janny, je grote liefde, je ogen druppelde. Je ogen druppelde met liefde, met heel veel liefde. En dan depte jij, met die zakdoek, de restjes druppel af die als zoete tranen langs je gezicht naar beneden liepen.

Achter een half transparant gordijn keek ik naar je lichaam. Ik stond daar te kijken en te wachten tot ik je zou herkennen. Tot ik mijn papa zou zien. Er gebeurde niets. Het lukte me niet je te zien. Je te herkennen. In plaats van dat ik afscheid van je nam, ontstond daar, daar achter dat half transparante gordijn; daar ontstond een ontmoeting.

Je lichaam heb ik niet meer nodig om samen met je te zijn. Je bent nu heel dicht bij me. Lopen dat ging niet meer zo goed. Je lijf had jou al in de steek gelaten. Je was beperkt in waar je ging en in wat je deed. Maar nu niet meer. Dat lijf heb jij niet meer nodig. Dat lijf hebben wij niet meer nodig.

Dus papa, zullen we binnenkort eens samen gaan dansen. Gewoon omdat het weer kan. Samen dansen op muziek die we niet hoeven te horen. Muziek die ons meevoert naar daar waar we willen zijn. Papa, laten we dansen onder de sterren. Bij mij daar in Zeeland. Daar is de sterrenhemel zo mooi.


En laten we dan ook naar het strand gaan. Met onze blote pootjes in het zand. Dan voel ik wel voor jou hoe fijn dat is. Hoe fijn het is het warme zand tussen je tenen te voelen.

Als jij dan met mij….. en als ik dan met jou…. dan kunnen we samen.

En papa, kom je me dan ook helpen in mijn nieuwe huis? Er moet nog zoveel gebeuren. Vorige week belde je me nog. En vroeg je of ik wel voldoende hulp had voor deze enorme verbouwing. Je zou zo graag zelf komen helpen. Maar dat ging niet meer. Jouw lichaam kon dat niet meer.

Dus papa, als ik van de week daar weer klussen ga, kom je me dan helpen? Dat we dan samen de deuren passend maken. Want daar ben jij beter in dan ik. Dan doen we koffie op plastic stoeltjes en kunnen we samen genieten van het wit geschilderde plafond. Het is echt prachtig geworden. Je zou zo trots op me zijn. Trots op jouw kleine meid.


Toen ik voor het eerst op kamers ging. Kreeg ik van jou een gereedschapskist. Noodzaak vond je dat. Als klein meisje werd ik al door jou op je werkbank in de schuur getild. Dan keek ik naar hoe jij een fiets demonteerde, tot op de kleinste kogeltjes uit de lagers van het wiel. Hoe je die dan schoon maakte en opnieuw met lagervet insmeerde. Ik keek hoe jij een lekke fietsband plakte. Ik keek en ik leerde.
Want vele jaren later, toen ik studeerde en woonde in een studentenhuis, was ik degene die voor al mijn huisgenoten de banden plakte en hun fietsen repareerde. Gewoon omdat ik het kon. En ook wanneer er een plank opgehangen moest worden of wanneer we last hadden van een lekkende kraan, pakte ik mijn gereedschapskist en deed wat ik van jou had geleerd. Het hoorde bij mijn opvoeding.

Papa, zullen we gaan spelen met de golven? De golven en de zee. Dat we dan net zo lang wachten tot het water bij ons komt en we moeten rennen om niet nat te worden. Dan laten we ons vallen in het zand. Wat zullen we dan lachen hé Pap. En dat we daarna warme chocomelk drinken. Met rum. En dan vragen we om extra veel slagroom.

Dan wil ik daarna best alleen naar huis. Als je me belooft dat je bij me blijft in gedachte en me vasthoudt wanneer het nodig is.

– Malanca

VERHALEN UIT MIJN PEN

BRIEVENBUSGELUK

Op een zonnige ochtend rinkelt mijn telefoon. Het is een keurige dame op leeftijd, die vraagt om mijn hulp. Haar man is zojuist overleden en ze weet niet zo goed wat ze moet doen. Het overlijden van haar geliefde heeft haar duidelijk overvallen. Verdrietig geeft ze toe dat de dood onbesproken is gebleven met haar geliefde. En nu de dood zo dichtbij is, is ze onthand. Ik stel voor dat ik direct in de auto stap en naar haar toe kom.

RUIMTE VOOR KWETSBAARHEID
In een statig woonhuis word ik hartelijk ontvangen. Ik krijg een prachtig, kwetsbaar porseleinen kopje met thee in mijn handen gedrukt en besluit om haar eerst de ruimte te geven om haar hart te luchten.

Moedig houdt ze zich groot, toch laat ze ook af en toe een traan. Ik neem alle tijd voor haar en haar kwetsbaarheid. Geleidelijk neem ik haar stapje voor stapje mee in een voor haar onbekende wereld. Elke keuze wordt zorgvuldig afgewogen en bezegeld met: “Ja, dát zou hij fijn hebben gevonden.”

IN AFWACHTING VAN
Aangezien hij voor veel mensen van betekenis was, komt er een mooie kennisgeving in de landelijke dagbladen. Uitgebreid nemen we ook hier de tijd voor. Uit elk laatje van haar secretaire haalt ze wel een rouwadvertentie die zij in de loop van de jaren verzameld heeft. Allemaal personen die voor haar van betekenis zijn geweest of indruk hebben gemaakt in haar eigen bloeiende carrière. Ineens worden die kennisgevingen voorbeelden voor haar. Voorbeelden van hoe zij graag de advertentie zou willen opstellen. Het eindresultaat is prachtig. Een advertentie die siert in zijn eenvoud. De advertentie wordt naar de krant gestuurd in afwachting van… Ja, in afwachting van wat eigenlijk?

BUNDELTJE HERINNERINGEN
De postbode kreeg het druk. Dagelijks vulde de brievenbus zich met de ene na de andere mooie handgeschreven enveloppe. Als ik haar enkele dagen na de uitvaart bel met de vraag hoe het met haar gaat, kan ze een kleine glimlach niet onderdrukken.

“Dees” zei ze; “Ik krijg zoveel ontzettend lieve brieven en kaarten. Uit onverwachte hoek en zelfs van mensen die ik niet ken. Het doet mij zo enorm goed. Brieven vol karakterschetsen die ik natuurlijk herken. Maar ook zoveel, voor mij, onbekende anekdotes. Het geeft mij zoveel troost en kracht. Ik had geen flauw benul dat dit met een rouwadvertentie zo werkte.”

Elke avond ging ze naar bed met een bundeltje herinneringen. Dan openende ze één voor één die prachtige enveloppen en viel in slaap met mooie -nieuwe- herinneringen aan haar geliefde echtgenoot. Maar niet zonder de plechtige belofte aan haarzelf, dat zij vanaf nu ook brieven gaat schrijven om haar mooie herinneringen te delen met hen die eenzelfde verlies lijden.

FAMILIES AAN HET WOORD

Voor mijn man overleed, hebben we reeds uitgebreid contact gehad met Dees.
We hadden direct een geweldige klik en konden nog samen onze wensen bespreken. Zo fijn!
Vooral Dees kwam met heel mooie ideeën, waar wij het bestaan niet van kenden, zoals bv een rouwbus.
Met de naaste gasten en mijn man allen tezamen in plaats auto’s achter elkaar.
Hoe mooi kun je het hebben. 

Niet alleen op de dag zelf, maar ook in de dagen/weken daarna, Dees zorgde dat alles tot in de puntjes geregeld was.
Het was een heel warm en fijn contact!

Marianne van Wijnen-Scholtes

FAMILIES AAN HET WOORD

Het contact met Dees was warm, openhartig en soepel.
Daarnaast werkt Dees zeer professioneel, op alle fronten:
in praktische zaken, in nemen van initiatieven en uiten/realiseren van ideeën.
In ontzorgen van de familie en fijn toegankelijk zijn, in respect hebben en uiting daaraan geven voor de overledenen.
In familiaire relationele zin en wijze van omgaan met die emoties, in transparant zijn mbt hele (ook financiële) afhandeling.
Ze is toegankelijk en communicatief en zeer adequaat in handelen en terugkoppelen.

Een betere begeleiding bij de uitvaart van onze ouders hadden we ons niet kunnen wensen! Dank!

Peter van Bourgondiën

VERHALEN UIT MIJN PEN

VLIEG MOOIE VOGEL, VLIEG!

Op een koude en regenachtige avond belde ik bij je aan. Jouw deur ging open en ik kwam binnen in -zoals je dochter het later benoemde- een kippenhok. Jouw enorme bonte keuken was gevuld met bijna een elftal aan -volwassen- kinderen. Je had hen enkele ogenblikken daarvoor verteld wanneer jij zou sterven. Want jij had alles al zorgvuldig uitgedacht.

We namen plaats in je kleurrijke woonkamer en jij nestelde je op een van de vele banken met aan weerszijden jouw kroost. Ze nestelden zich naast je alsof ze allemaal nog even op je schoot wilden zitten. Als een ‘Moeder Gans’ spreidde jij je vleugels alsof je daarmee jouw kuikens onder je hoede nam.

OOGVERBLINDEND
Ondanks de sombere regenachtige avond scheen de zon in de kamer. Waarom? Ik kon er toen nog niet mijn vinger op leggen. Later, tijdens jouw uitvaart, toen Herbert Grönemeyer het in zijn liedje ‘Der Weg’ zong, zou blijken waarom. “Du hast jeden Raum mit Sonne geflutet.” En zo was het. Je vulde de ruimte met de warmte van jouw zonnestralen.

Je was ziek. Niet zomaar ziek, niet heel ziek, maar doodziek. Behandeling zou je misschien wat verlenging geven, maar zeker geen kwaliteit van leven. Niemand was dan ook verbaasd toen je besloot geen behandeling te accepteren. In plaats daarvan had jij je eigen weg gekozen. De dag stond vast waarop jij liefdevol jouw kuikens in de grote wijde wereld zou loslaten en jij zou wegvliegen. Want jij had jouw -te korte- leven écht geleefd. Dus het was goed zo vond jij.

Vijf dagen later stierf je. Met je hoofd op schoot van je geliefde, omringd door al je kuikens.

JOUW FEEST, JOUW FESTIVAL
Je uitvaart werd een Vaarwel Festival, compleet met VW-campertjes, festivalbandjes en vuurkorven. Jouw kist stond tussen de hooibalen, omringd door Mariabeelden en een zee aan kaarsen. Jouw poriën ademden festival, dus jouw afscheid moest een festival worden, daar bestond geen enkele twijfel over. Met veel muziek, drank en heel veel mooie herinneringen. Ik stond aan de zijlijn en keek -soms met een brok in mijn keel- toe hoe iedereen vertelde hoezeer jij hun leven hebt verrijkt. Hoe jouw zonnestralen hun harten verwarmden.

Alle superlatieven doen te kort aan jouw karakter. Jouw hart was immens groot met ruimte voor iedereen. Maar vooral voor jouw kuikens.
Met succes bouwde je voor jezelf en je gezin een liefdevol warm nest met ook plek voor hier en daar een verdwaalde, vreemde vogel.  

HET PARADIJS
Je was geen Moeder Gans -die benaming doet je écht tekort- maar de mooiste Paradijsvogel die ik óóit heb gezien. En zoals iedere vogel zijn eigen lied zingt, zong ook jij je eigen lied: Geniet, want het leven is het waard!

Dag mooi-kleurrijk-moedig mens! Vlieg het Paradijselijke Festival tegemoet.

VERHALEN UIT MIJN PEN

WIST JE DAT…

…veel mensen denken dat je na een overlijden zo snel mogelijk de uitvaartondernemer moet bellen? Maar dat jij als nabestaande beslist, wanneer jíj er klaar voor bent om contact op te nemen met de (huis)arts en de uitvaartondernemer.  

Neem eerst tijd voor jezelf en voor elkaar. En neem vooral alle tijd om afscheid te nemen van de overledene. Want dit is zo belangrijk voor de rouwverwerking.  

(BIJ)ZONDER(E) UITVAART
Een paar maanden geleden werd ik gebeld door een meneer die heel duidelijk voor ogen had wat er met hem moest gebeuren na zijn overlijden. Het was zijn uitdrukkelijke wens om na zijn overlijden dírect te worden opgehaald. Er mocht geen aandacht besteed worden aan zijn overlijden en een uitvaart was al helemaal uit den boze. Zodra het na de ‘maatregelen’ weer is toegestaan, zal zijn familie bij elkaar komen om hem te eren. Zo kunnen ze vieren wie hij als individu is en wat hem zo uniek maakt voor die mensen die van hem houden. Een uitzonderlijke, maar zeker geen onmogelijke wens. 

 ”Het leven is wat je viert. Alles. Zelfs het einde ervan.”  

 Joanne Harris uit ‘Chocolat’ 

RUST IS HET SLEUTELWOORD 
Samen gaven we vorm aan de wensen die hij wel had. Hij had dit al uitvoerig met zijn vrouw en kinderen besproken en ook zij stonden achter zijn keuze. 

Aan het einde van dit bijzondere telefoongesprek, drukte ik hem nog op het hart, dat als het moment daar zou zijn, zijn gezin alle tijd had om afscheid van hem te nemen alvorens ze mij zouden bellen. Er is namelijk geen haast. Neem vooral de tijd om afscheid te nemen.  

INSTINCTIEF
Toch belde zijn vrouw mij direct na zijn overlijden. Dat had de medische zorg haar opgedragen. En zij volgde braaf de instructies op. Ik arriveerde een uurtje later en instinctief voelde ik dat zijn vrouw en kinderen nog lang niet klaar waren om definitief afscheid van hem te nemen.   

Ik gaf ze wat extra tijd en nestelde me onzichtbaar in een hoekje met een kopje thee en gaf ze rust en ruimte om in hun tempo afscheid te nemen van hun man en vader. Pas enkele uren later begeleidde ik meneer naar het crematorium. De familie die ik achterliet, had alle ruimte gekregen voor hún verdriet en hún afscheid. 

NEEM DE TIJD
Je kunt maar één keer afscheid nemen van een geliefde, en dat begint direct na het overlijden. Een mooi afscheid, waarbij je de tijd hebt gekregen – genomen – die nodig is, is onderdeel van het helingsproces. Het maakt het verdriet niet minder erg, maar wel draaglijker. Neem daarom dan ook rustig je tijd, alvorens je alle hulptroepen inschakelt.

FAMILIES AAN HET WOORD

Midden in de coronacrisis een uitvaart, dat is anders dan normaal. Dees dacht mee in oplossingen
zodat het geen saaie aula dienst met daarna een bak koffie en cake werd.
Je zou haast zeggen out of the box denken maar eigenlijk is het eigentijds en origineel
met een mooie locatie en moderne dienst met persoonlijke twist.
Dees is een fijn persoon welke aandacht geeft aan de overledene maar zeker ook aan de nabestaanden
en dat doet ze op een goede en professionele manier!
Ook anderen op de uitvaart spraken hun verwondering uit over de uitvaart, de manier waarop.

Ik hoop het niet, maar mocht ik weer een uitvaart hebben bel ik sowieso Dees op.

Kevin en Carlijn

VERHALEN UIT MIJN PEN

IK KERST-MIS JOU

VAN MOETEN NAAR ONT-MOETEN
Jaren geleden schreef ik een artikel over mijn man. Hoe wij elkaar, inmiddels bijna 10 jaar geleden, hebben ontmoet.
In die 10 jaar bleef hij, onvermoeibaar en zoveel eerder dan ik dat deed, durfde of kon, de rivier oversteken. Van zijn oever naar de mijne. Zijn hand bleef uitsteken om mij te blijven ontmoeten.
Letterlijk ont-moeten. Want wat moest ik toch veel van mezelf, en wat moest hij toch weinig.

Ik denk dat er geen twee mensen zo verschillend zijn, zoals wij dat zijn. En dat ont-moeten heb ik echt geleerd van hem.
Achteraf gezien was ik als kind best wel dwars als ik het woordje ‘moeten’ hoorde. Ik kon me (en nog steeds) ergeren aan het opvolgen van regels, gewóón omdat het zo van ons in de maatschappij verwacht wordt. Neem nou bijvoorbeeld de Kerst.

IT’S ALL ABOUT DNA
Vroeger was mijn moeder al weken in de weer om een uitgebreid Kerstmaal te bereiden. Weken zat ze vol in de stress en was ze niet te genieten. En waarom? Voor die ene avond waarbij we allemaal ‘gezellig’ bij elkaar moeten zitten? Na 3 weken in haar nabijheid voorafgaande de Kerst vond ik het lastig om op Kerstavond gezellig te doen. De ergernissen in huis, hadden mijn plezier in een fijne Kerstavond verpest. -Sorry Mam-

Maar zoals dat nou eenmaal werkt met DNA, bleek ook ik een complete stressbom voor de Kerst. Totdat ik mijn lief ontmoette en leerde te ont-moeten. Al jaren vieren wij een ontspannen en vrijblijvende Kerst. Onze kinderen komen wanneer het hún uitkomt en er is een goede cateraar om de hoek, dus voor mij geen stress meer.
Want ik gun mijn kinderen een ontspannen Kerst en mijzelf dus ook.

KERSTGEMIS
Nu anno 2020 de Corona-Kerst in aantocht is, voel ik heimwee. Heimwee naar de Kerst uit mijn jeugd. Naar alle stress in de voorbereiding naar Kerstavond. Naar een diner waar met liefde en zorg aan is gewerkt. (Want uiteindelijk is dat wat mijn moeder natuurlijk deed. Liefde gaat tenslotte door de maag.) Naar de verplichting om bij elkaar te zijn. Naar het opdoffen van mijzelf, de rommel in de keuken en vuilniszakken vol kerstpapier. Want jongens… wat mis ik mijn kinderen dit jaar.

Juist in deze Corona-tijd, voel ik het verlangen om mijn kinderen ‘te verplichten’ om aan de Kerstdis te zitten. Maar het gáát nou eenmaal niet. En daar leg ik me bij neer. Dus óók dit jaar geen Kerststress voor mij. Maar samen met mijn lief. Met een paar extra kaarsjes die ik brand voor al mijn overleden dierbaren en mijn telefoon aan de oplader voor alle extra Facetime momenten met mijn kinderen.

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe met heel veel lichtpuntjes en warmte. Blijf gezond!

FAMILIES AAN HET WOORD

Lieve Dees,

Bedankt voor je steun in onze moeilijke tijd en jouw prachtige ideeën om de uitvaart van mijn man en onze vader vorm te geven.
Zowel de vlinders op de kist als de ideeën om de uitvaart zo informeel mogelijk te houden, precies zoals Jos het gewild zou hebben.

Jouw betrokkenheid heeft grote indruk op ons en de aanwezige gemaakt.

Familie de Ruiter

↑ Top of Page