MISSEN

VERHALEN UIT MIJN PEN

MAG IK JE DOCHTER ZIJN PAPA?

2e Paasdag en het sneeuwt. Ik denk aan het liedje van mijn jeugdidool Prince ‘Sometimes it snows in April’, dat gaat over iets wat je niet verwacht en je toch kan overkomen.

Terwijl ik -moeizaam- de melodie probeer te herinneren, vullen mijn ogen zich met dikke tranen.
Krampachtig probeer ik ze tegen te houden, maar het lukt me niet. Ongegeneerd laat ik ze maar rollen want jij bent overleden.

MIJN PAPA
Jij. Mijn papa, jij bent nu dood.
Twee jaar oud was ik, toen je vertrok. Ik bleef altijd op zoek naar jou. Als klein kind draaide ik mijn hoofd om naar elke Indische man die ik op straat zag. ‘Zou dat mijn vader zijn?’ ging er dan door mijn kinderkopje.

Tien jaar geleden heb ik je toch ontmoet. De weerspiegeling van mijzelf toen ik je zag, was schokkend. Als halfbloed heb ik niets van de Indische cultuur in mijn opvoeding meegekregen. Ik voelde me zó Hollands. Maar door jouw aanwezigheid kon ik mijn Indische roots niet meer ontkennen. Ik herkende zoveel van mijzelf in jou.

We hebben enkele maanden geprobeerd om nader tot elkaar te komen. Hierin faalden we grandioos. Je verdween weer. Ditmaal voorgoed. Ik was boos en verdrietig, maar stopte het gevoel weer weg; tenslotte was je een vreemde voor me.

HET LEVEN VORMT ONS
Jaren laten koos ik voor dit mooie vak in de uitvaart. Menig families heb ik begeleid en ik zag met regelmaat gelijksoortige situaties voorbij komen. Als bemiddelaar laveer ik daaromheen en vel daarbij geen oordeel. Want elk verhaal kan anders worden belicht. Tenslotte worden we gevormd door wat het leven ons brengt.
Mensen die de oorlog hebben meegemaakt zien de wereld ook niet meer door een roze bril. Die gebeurtenissen vormen de mens. Er blijven littekens achter die vaak zorgvuldig worden verborgen.
Het is mijn taak om onbevooroordeeld te zijn en daarom wordt elke overledene door mij even zorgvuldig en respectvol behandeld. Zonder oordeel. Want dat verdient elk mens. Ook jij. Met diezelfde liefdevolle gedachte, denk ik nu ook aan jou.
 
Mijn werk heeft mij milder gestemd in mijn oordeel over jou. Het leven loopt zoals het loopt. Zo ook jouw leven. Wellicht was er bij jou sprake van schaamte, pijn en verdriet en durfde je me niet nogmaals onder ogen te komen. Ik weet het niet. Maar zullen we het samen nog één keertje proberen? Want ik ben écht niet meer boos op je papa.

BLIJF JE BIJ ME?
Mag ik je dan alsjeblieft opnieuw leren kennen? Vertel je mij dan wie jij bent en wat jou beweegt? En vertel je me alles over opa & oma en Indonesië. Voor heel eventjes wil ik graag jouw dochter zijn. Wil jij dan zeggen dat je van me houdt en dat je nu voor altijd bij me blijft?

Peter

* Jakarta, 25 oktober 1949   –   † Rotterdam, 5 april 2021

VERHALEN UIT MIJN PEN

IK KERST-MIS JOU

VAN MOETEN NAAR ONT-MOETEN
Jaren geleden schreef ik een artikel over mijn man. Hoe wij elkaar, inmiddels bijna 10 jaar geleden, hebben ontmoet.
In die 10 jaar bleef hij, onvermoeibaar en zoveel eerder dan ik dat deed, durfde of kon, de rivier oversteken. Van zijn oever naar de mijne. Zijn hand bleef uitsteken om mij te blijven ontmoeten.
Letterlijk ont-moeten. Want wat moest ik toch veel van mezelf, en wat moest hij toch weinig.

Ik denk dat er geen twee mensen zo verschillend zijn, zoals wij dat zijn. En dat ont-moeten heb ik echt geleerd van hem.
Achteraf gezien was ik als kind best wel dwars als ik het woordje ‘moeten’ hoorde. Ik kon me (en nog steeds) ergeren aan het opvolgen van regels, gewóón omdat het zo van ons in de maatschappij verwacht wordt. Neem nou bijvoorbeeld de Kerst.

IT’S ALL ABOUT DNA
Vroeger was mijn moeder al weken in de weer om een uitgebreid Kerstmaal te bereiden. Weken zat ze vol in de stress en was ze niet te genieten. En waarom? Voor die ene avond waarbij we allemaal ‘gezellig’ bij elkaar moeten zitten? Na 3 weken in haar nabijheid voorafgaande de Kerst vond ik het lastig om op Kerstavond gezellig te doen. De ergernissen in huis, hadden mijn plezier in een fijne Kerstavond verpest. -Sorry Mam-

Maar zoals dat nou eenmaal werkt met DNA, bleek ook ik een complete stressbom voor de Kerst. Totdat ik mijn lief ontmoette en leerde te ont-moeten. Al jaren vieren wij een ontspannen en vrijblijvende Kerst. Onze kinderen komen wanneer het hún uitkomt en er is een goede cateraar om de hoek, dus voor mij geen stress meer.
Want ik gun mijn kinderen een ontspannen Kerst en mijzelf dus ook.

KERSTGEMIS
Nu anno 2020 de Corona-Kerst in aantocht is, voel ik heimwee. Heimwee naar de Kerst uit mijn jeugd. Naar alle stress in de voorbereiding naar Kerstavond. Naar een diner waar met liefde en zorg aan is gewerkt. (Want uiteindelijk is dat wat mijn moeder natuurlijk deed. Liefde gaat tenslotte door de maag.) Naar de verplichting om bij elkaar te zijn. Naar het opdoffen van mijzelf, de rommel in de keuken en vuilniszakken vol kerstpapier. Want jongens… wat mis ik mijn kinderen dit jaar.

Juist in deze Corona-tijd, voel ik het verlangen om mijn kinderen ‘te verplichten’ om aan de Kerstdis te zitten. Maar het gáát nou eenmaal niet. En daar leg ik me bij neer. Dus óók dit jaar geen Kerststress voor mij. Maar samen met mijn lief. Met een paar extra kaarsjes die ik brand voor al mijn overleden dierbaren en mijn telefoon aan de oplader voor alle extra Facetime momenten met mijn kinderen.

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe met heel veel lichtpuntjes en warmte. Blijf gezond!

↑ Top of Page