Verhalen uit mijn pen

VERHALEN UIT MIJN PEN

VLIEG MOOIE VOGEL, VLIEG!

Op een koude en regenachtige avond belde ik bij je aan. Jouw deur ging open en ik kwam binnen in -zoals je dochter het later benoemde- een kippenhok. Jouw enorme bonte keuken was gevuld met bijna een elftal aan -volwassen- kinderen. Je had hen enkele ogenblikken daarvoor verteld wanneer jij zou sterven. Want jij had alles al zorgvuldig uitgedacht.

We namen plaats in je kleurrijke woonkamer en jij nestelde je op een van de vele banken met aan weerszijden jouw kroost. Ze nestelden zich naast je alsof ze allemaal nog even op je schoot wilden zitten. Als een ‘Moeder Gans’ spreidde jij je vleugels alsof je daarmee jouw kuikens onder je hoede nam.

OOGVERBLINDEND
Ondanks de sombere regenachtige avond scheen de zon in de kamer. Waarom? Ik kon er toen nog niet mijn vinger op leggen. Later, tijdens jouw uitvaart, toen Herbert Grönemeyer het in zijn liedje ‘Der Weg’ zong, zou blijken waarom. “Du hast jeden Raum mit Sonne geflutet.” En zo was het. Je vulde de ruimte met de warmte van jouw zonnestralen.

Je was ziek. Niet zomaar ziek, niet heel ziek, maar doodziek. Behandeling zou je misschien wat verlenging geven, maar zeker geen kwaliteit van leven. Niemand was dan ook verbaasd toen je besloot geen behandeling te accepteren. In plaats daarvan had jij je eigen weg gekozen. De dag stond vast waarop jij liefdevol jouw kuikens in de grote wijde wereld zou loslaten en jij zou wegvliegen. Want jij had jouw -te korte- leven écht geleefd. Dus het was goed zo vond jij.

Vijf dagen later stierf je. Met je hoofd op schoot van je geliefde, omringd door al je kuikens.

JOUW FEEST, JOUW FESTIVAL
Je uitvaart werd een Vaarwel Festival, compleet met VW-campertjes, festivalbandjes en vuurkorven. Jouw kist stond tussen de hooibalen, omringd door Mariabeelden en een zee aan kaarsen.
Jouw poriën ademden festival, dus jouw afscheid moest een festival worden, daar bestond geen enkele twijfel over. Met veel muziek, drank en heel veel mooie herinneringen.

Ik stond aan de zijlijn en keek -soms met een brok in mijn keel- toe hoe iedereen vertelde hoezeer jij hun leven hebt verrijkt. Hoe jouw zonnestralen hun harten verwarmden.

Alle superlatieven doen te kort aan jouw karakter. Jouw hart was immens groot met ruimte voor iedereen. Maar vooral voor jouw kuikens.
Met succes bouwde je voor jezelf en je gezin een liefdevol warm nest met ook plek voor hier en daar een verdwaalde, vreemde vogel.  

HET PARADIJS
Je was geen Moeder Gans -die benaming doet je écht tekort- maar de mooiste Paradijsvogel die ik óóit heb gezien. En zoals iedere vogel zijn eigen lied zingt, zong ook jij je eigen lied: Geniet, want het leven is het waard!

Dag mooi-kleurrijk-moedig mens! Vlieg het Paradijselijke Festival tegemoet.

VERHALEN UIT MIJN PEN

WIST JE DAT…

…veel mensen denken dat je na een overlijden zo snel mogelijk de uitvaartondernemer moet bellen? Maar dat jij als nabestaande beslist, wanneer jíj er klaar voor bent om contact op te nemen met de (huis)arts en de uitvaartondernemer.  

Neem eerst tijd voor jezelf en voor elkaar. En neem vooral alle tijd om afscheid te nemen van de overledene. Want dit is zo belangrijk voor de rouwverwerking.  

(BIJ)ZONDER(E) UITVAART
Een paar maanden geleden werd ik gebeld door een meneer die heel duidelijk voor ogen had wat er met hem moest gebeuren na zijn overlijden. Het was zijn uitdrukkelijke wens om na zijn overlijden dírect te worden opgehaald. Er mocht geen aandacht besteed worden aan zijn overlijden en een uitvaart was al helemaal uit den boze. Zodra het na de ‘maatregelen’ weer is toegestaan, zal zijn familie bij elkaar komen om hem te eren. Zo kunnen ze vieren wie hij als individu is en wat hem zo uniek maakt voor die mensen die van hem houden. Een uitzonderlijke, maar zeker geen onmogelijke wens. 

 ”Het leven is wat je viert. Alles. Zelfs het einde ervan.”  

 Joanne Harris uit ‘Chocolat’ 

RUST IS HET SLEUTELWOORD 
Samen gaven we vorm aan de wensen die hij wel had. Hij had dit al uitvoerig met zijn vrouw en kinderen besproken en ook zij stonden achter zijn keuze. 

Aan het einde van dit bijzondere telefoongesprek, drukte ik hem nog op het hart, dat als het moment daar zou zijn, zijn gezin alle tijd had om afscheid van hem te nemen alvorens ze mij zouden bellen. Er is namelijk geen haast. Neem vooral de tijd om afscheid te nemen.  

INSTINCTIEF
Toch belde zijn vrouw mij direct na zijn overlijden. Dat had de medische zorg haar opgedragen. En zij volgde braaf de instructies op. Ik arriveerde een uurtje later en instinctief voelde ik dat zijn vrouw en kinderen nog lang niet klaar waren om definitief afscheid van hem te nemen.   

Ik gaf ze wat extra tijd en nestelde me onzichtbaar in een hoekje met een kopje thee en gaf ze rust en ruimte om in hun tempo afscheid te nemen van hun man en vader. Pas enkele uren later begeleidde ik meneer naar het crematorium. De familie die ik achterliet, had alle ruimte gekregen voor hún verdriet en hún afscheid. 

NEEM DE TIJD
Je kunt maar één keer afscheid nemen van een geliefde, en dat begint direct na het overlijden. Een mooi afscheid, waarbij je de tijd hebt gekregen – genomen – die nodig is, is onderdeel van het helingsproces. Het maakt het verdriet niet minder erg, maar wel draaglijker. Neem daarom dan ook rustig je tijd, alvorens je alle hulptroepen inschakelt.

VERHALEN UIT MIJN PEN

IK KERST-MIS JOU

VAN MOETEN NAAR ONT-MOETEN
Jaren geleden schreef ik een artikel over mijn man. Hoe wij elkaar, inmiddels bijna 10 jaar geleden, hebben ontmoet.
In die 10 jaar bleef hij, onvermoeibaar en zoveel eerder dan ik dat deed, durfde of kon, de rivier oversteken. Van zijn oever naar de mijne. Zijn hand bleef uitsteken om mij te blijven ontmoeten.
Letterlijk ont-moeten. Want wat moest ik toch veel van mezelf, en wat moest hij toch weinig.

Ik denk dat er geen twee mensen zo verschillend zijn, zoals wij dat zijn. En dat ont-moeten heb ik echt geleerd van hem.
Achteraf gezien was ik als kind best wel dwars als ik het woordje ‘moeten’ hoorde. Ik kon me (en nog steeds) ergeren aan het opvolgen van regels, gewóón omdat het zo van ons in de maatschappij verwacht wordt. Neem nou bijvoorbeeld de Kerst.

IT’S ALL ABOUT DNA
Vroeger was mijn moeder al weken in de weer om een uitgebreid Kerstmaal te bereiden. Weken zat ze vol in de stress en was ze niet te genieten. En waarom? Voor die ene avond waarbij we allemaal ‘gezellig’ bij elkaar moeten zitten? Na 3 weken in haar nabijheid voorafgaande de Kerst vond ik het lastig om op Kerstavond gezellig te doen. De ergernissen in huis, hadden mijn plezier in een fijne Kerstavond verpest. -Sorry Mam-

Maar zoals dat nou eenmaal werkt met DNA, bleek ook ik een complete stressbom voor de Kerst. Totdat ik mijn lief ontmoette en leerde te ont-moeten. Al jaren vieren wij een ontspannen en vrijblijvende Kerst. Onze kinderen komen wanneer het hún uitkomt en er is een goede cateraar om de hoek, dus voor mij geen stress meer.
Want ik gun mijn kinderen een ontspannen Kerst en mijzelf dus ook.

KERSTGEMIS
Nu anno 2020 de Corona-Kerst in aantocht is, voel ik heimwee. Heimwee naar de Kerst uit mijn jeugd. Naar alle stress in de voorbereiding naar Kerstavond. Naar een diner waar met liefde en zorg aan is gewerkt. (Want uiteindelijk is dat wat mijn moeder natuurlijk deed. Liefde gaat tenslotte door de maag.) Naar de verplichting om bij elkaar te zijn. Naar het opdoffen van mijzelf, de rommel in de keuken en vuilniszakken vol kerstpapier. Want jongens… wat mis ik mijn kinderen dit jaar.

Juist in deze Corona-tijd, voel ik het verlangen om mijn kinderen ‘te verplichten’ om aan de Kerstdis te zitten. Maar het gáát nou eenmaal niet. En daar leg ik me bij neer. Dus óók dit jaar geen Kerststress voor mij. Maar samen met mijn lief. Met een paar extra kaarsjes die ik brand voor al mijn overleden dierbaren en mijn telefoon aan de oplader voor alle extra Facetime momenten met mijn kinderen.

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe met heel veel lichtpuntjes en warmte. Blijf gezond!

↑ Top of Page